Bonnes Coronacarrousel afl. 6 (slot): Ween & Fountains of wayne

Welke muziek je beluistert, verloopt vaak in fases. Of bij mij toch alvast. Soms luister je weken intensief naar een bepaalde band om die dan onbewust geruime tijd, soms zelfs jaren, straal te negeren aangezien je weer in totaal andere fases bent aanbeland. De reden waarom je sommige bands terug bovenhaalt of herontdekt, kan soms erg banaal zijn. In het geval van beide bovenstaande artiesten kwam het zelfs door een verjaardag van iemand die je – al dan niet door de lockdown – al eventjes niet meer tegen het – in beide gevallen welgevormde - lijf was gelopen.

Je kent het wel: bij het ochtendlijke toiletbezoek open je Facebook op je smartphone en bij de eerste meldingen komen telkens de jarigen van de dag te staan. Bij dichte familie, goede vrienden en vaak ook ex-lieven heb je uiteraard geen Facebookherinnering nodig om ze een gelukkige verjaardag te wensen. Die data staan in je geheugen gegrift. Voor al die andere fijne mensen uit de vriendenkring bestaat er gelukkig Facebook. Vaak denk ik: ‘Ah, die zal ik straks een berichtje sturen,’ waarna het er in de loop van de dag vaak niet meer van komt. Maar mensen die in de vroege ochtend reeds een bericht op hun wall krijgen ter attentie van hun verjaardag, beseffen dus maar best dat de afzender zich hoogstwaarschijnlijk in het kleinste kamertje bevond. Zelf prefereer ik dus op mijn verjaardag berichtjes te ontvangen in de loop van de dag, kwestie van het idee…

Zelf ben ik niet zo consistent in het fêteren van Facebookvrienden en valt de keuze meestal te beurt aan je reinste willekeur. Soms stuur ik iemand een berichtje, om dan enkele jaren onbewust enkele beurten over te slaan. Terwijl anderen zich, al dan niet met een aanwijsbare reden, mogen verheugen op een (bijna) jaarlijks terugkerende virtuele attentie van ondergetekende. En bij sommigen houd ik het dan weer niet op een simpel berichtje, maar probeer ik er een passend liedje aan te koppelen.

Zo verjaart het Mooiste Meisje Uit De Westhoek op 5 mei. Iets dat ze al jaren doet. En met verve! Ze wordt er zelfs beter in met de jaren. Er was een tijd dat ik haar niet digitaal diende te feliciteren, maar hoe loopt het leven soms hé. Het verhaal daarachter bespaar ik u en mezelf maar even, omdat het er gewoon ook niet toe doet. Wat er wel toe deed was dat die 5e mei dit jaar op een dinsdag viel, ofte ‘Cinco de Mayo on Tuesday’ zoals de Amerikaanse band Ween zingt in zijn cultklassieker ‘Beunas Tardes Amigo’. Hoewel het lied over een Hispanjool gaat die zijn broer vermoordde, maar de schuld in de schoenen van een ander stak, is er geen mooier nummer om als eerbetoon op een 5e mei te berde te brengen.

Het eclectische Ween is zo’n band waar ik reeds lang hoog mee oploop. Maar de laatste jaren had ik er niet echt intensief meer naar geluisterd. Maar door ‘Buenas Tardes Amigo’ terug op te rakelen, werd een nieuwe intensieve luisterperiode aangezwengeld. Meteen viel het me terug te binnen dat ik het album ‘The Mollusk’ nog steeds niet in huis had gehaald, wat ik dan maar meteen met enkele muisklikken rechtzette. Eens het album geleverd, kon een Ween-festijn van enkele weken zijn aanvang nemen, met vooral het nummer ‘Ocean Man’ op repeat. Aan Ween-leken is het niet eenvoudig uit te leggen welk soort band Ween is. De groep slaagt erin om voor elk nummer uit een ander genre te tappen - van Mariachi over Punk tot Ballades. Maar fans van alternatieve muziek met een humoristische knipoog zijn bij Ween steeds aan het juiste adres! Megafan Otto-Jan Ham zal me eensluidend bijtreden.

Bij de verjaardag van ene Barbara – privacy draag ik in deze columns hoog in het vaandel – plaats ik, ter opluistering van haar verjaardag, reeds enkele jaren een nummer dat haar naam draagt op haar tijdslijn. Toen ik twee jaar terug een dagje te laat was om haar te feliciteren, werd uiteraard ‘Vergeet Barbara’ van Will Tura uitgekozen. Vorig jaar mocht de ondertussen schielijk overleden Kris De Bruyne haar dag opfleuren met zijn ‘Barbara’. Dit jaar viel de keuze op ‘Barbara H.’ uit het titelloze debuut van Fountains Of Wayne. Geen betere reden om dat debuut nog eens integraal thuis op te leggen en terug tot de constatatie te komen dat, mocht er een Top-20 bestaan van beste debuutalbums, deze voor mij persoonlijk zelfs in de Top-10 zou staan. Van begin tot eind de perfecte melodieuze Pop-Rock plaat, met net zoals bij Ween genoeg geinige tekstflarden. Meer heeft een mens soms niet nodig.

Basgitarist Adam Schlesinger werd op 1 april 2020 één der eerste (nou ja) ‘bekende’ slachtoffers van het Covid-19-virus. De hoop dat ik de band, na zijn optreden in de Botanique in 2011, ooit nog een tweede keer live aan het werk zou mogen zien, werd zo – net als Adam’s kist – de grond ingeboord. Dan maar houvast zoeken aan enkele van de platen in mijn cd-rek. Spoorwegstraat 58 werd zo voor enkele dagen herschapen tot een eentonige karaokebar, waarbij ik gelukkig het podium (in dit geval: keuken, living, douche en éénmalig, toen ik enkele aan elkaar gevroren ijsblokjes niet van elkaar kon scheiden, ook de kelder) niet diende te delen met andere kwelers die met een overtal aan snerpende stemmen tegelijk in de micro aan het blèren zijn. Een steeds terugkerend fenomeen trouwens in karaokeland: meer zangers dan microfoons. Kunnen we, eens we terug buiten mogen spelen, daar eindelijk eens mee ophouden!? Dat de regering daar eens iets aan doet! In tussentijd houd ik me absoluut niet in stilte nog wel even zoet met mijn plaatjes hier. Sorry buren!

Ween - Buenos Tardes Amigo

Fountains of wayne - Barbara H.