Bonnes Coronacarrousel afl. 5: Hugo Matthysen

Al jaren verkondig ik aan allen die daar al dan niet om gevraagd hebben, dat de Heer Matthysen Hugo mijn Grote Held is. Niet enkel op muzikaal vlak. Ook op vlak van literatuur, tv en radio draag ik den Hugo (zoals ik me steeds voorneem dat ik hem, met toestemming van The Lord himself, mag noemen) op handen. Het is niet eerlijk hoe bepaalde talenten verdeeld zijn, maar bij Hugo Matthysen is het wel heel duidelijk dat hij vooraan in de rij stond toen de genialiteit uitgedeeld werd. In deze rubriek, waarin ik het onder andere heb over het herontdekken van platen uit mijn collectie, Hugo Matthysen te berde brengen, zou dus eigenlijk niet mogen, hoor ik u al denken. En toch heb ik, professioneel Matthysen-dweper, me na jaren terug in enkele van zijn platen verloren.

Die platen zijn niet meer eenvoudig te vinden en ze worden, met uitzondering van zijn debuut uit 1990, ook niet heruitgebracht. Je moet het dus doen met tweedehandse exemplaren. Maar daar knelt het schoentje dus. Geen enkel normaal begaafd mens haalt het in zijn hoofd om een album van Hugo Matthysen, eens in zijn bezit, nog van de hand te doen. En volkomen terecht! De onnoemlijk innemende en ravissante Sofie Van De Velde uit het kijkcijferkanon ‘Stukken Van Mensen’ zou me nog, getooid met een baljurk met split tot aan de heup en één van haar ranke stampers er plagend uit bengelend, met haar gulle glimlach diep in de ogen kijkend een offer I can’t refuse mogen doen, dan nóg stuur ik haar wandelen. Zo zeldzaam zijn die meesterwerken geworden. Jaren heb ik het dus moeten stellen met slechts één van ’s mans drie platen, het debuut dus, in mijn collectie.

Ook omdat ik eerlijkheidshalve zijn derde plaat, nota bene door God himself persoonlijk in mijn aanwezigheid gehandtekend, op de dag van aankoop zelf nog terug ben kwijtgespeeld. Ik had ooit zijn derde langspeler ‘Dag Allemaal’ op de kop kunnen tikken op een rommelmarkt. Wat die verkoper bezielde, Joost mag het weten, maar ik kon mijn geluk niet op. Zeker toen bleek dat we met onze coverband Gratis Vat op Klein Tokyo mochten spelen en de affiche deelden met onder anderen Hormonia, een humoristisch kitscherig nevenproject van den Hugo. Dat moet een tien- tot vijftiental jaar geleden zijn. In de backstage trok ik met mijn exemplaar richting Grote Held, hield een beleefdheidsgesprekje, liet mijn cd signeren en trok daarna richting podium om mijn toen nog van nektapijt voorziene performance te doen. Na het optreden ging het er in de backstage aan toe zoals iedereen denkt dat het er in een backstage aan toe gaat. Pas de dag erna viel mijn frank dat mijn cd signé nergens nog te bespeuren was. God straft onmiddellijk…! Verloren in de backstage of ergens onderweg terug naar huis? Geen idee. Maar ergens loopt dus hoogstwaarschijnlijk iemand rond met mijn Heilige Graal… Anonieme tips zijn altijd welkom!

De cd’s ‘Red Onze Planeet’ en ‘Dag Allemaal’ diende ik dus te ontlenen in de plaatselijke bib, teneinde ze te kunnen digitaliseren en voorgoed toch enigszins ‘in mijn collectie’ te hebben. In tussentijd speurde ik te niet zo frequent gepasten tijde het wereldwijde web af, op zoek naar onverlaten die het werk van den Hugo niet naar waarde schatten en van de hand deden. Vorig jaar kon ik eindelijk, voor het belachelijke bedrag van 48,85 euro, een exemplaar van ‘Red Onze Planeet’ aanschaffen. Ja, die snoodaards hebben dan wel geen muzikale smaak, ze kennen wel hun prijzen voor zeldzame goederen. Het album kende ik dan wel uit het hoofd, eindelijk kon ik het ook echt fysiek alfabetisch rangschikken in mijn cd-rek én door mijn boxen laten knallen. Reden genoeg om de magistrale tekst van het lied ‘Hond’ aan mijn raam te hangen tijdens de ‘Week Van De Poëzie’ dit jaar. Hugo Matthysen die aan de slag gaat met woorden die rijmen op ‘ond’: het is van een ontzagwekkende schoonheid.

‘Red Onze Planeet’: allemaal goed en wel, daar zijn er af en toe wel nog eens exemplaren van te vinden. Maar het album ‘Dag Allemaal’ (zijn laatste soloplaat): ho maar! Niets van dat alles! Discogs, 2dehands, noem maar op: je komt van een kale reis terug. Tot ik ergens in december een alert kreeg van Discogs dat de cd online aangeboden werd. Als een klein kind afstormend op de sneukelpot meldde ik me aan. 85 euro vraagprijs… Zelfs voor een grote fan was dit toch net van het goede teveel. Een vrijgezel die net een huis gekocht heeft, dient al eens het eind van de maand in de gaten te houden... Toch ging ik twijfelend om de zoveel dagen nog even gaan loeren. In de hoop dat de prijs ging zakken, of gewoon afwachtend tot wanneer ik mijn Paypal-code sneller dan mijn schaduw ging intikken. Tot, uiteraard, me iemand gloeiend voor was en ik vloekend richting mijn laptopscherm aan het fulmineren was. God straft onmiddellijk (bis). Ik vertelde dit meelijwekkende, schrijnende verhaal aan mijn coronabubbel, die me enkele dagen later prompt verraste met een uit de plaatselijke bib gekopieerd exemplaar, inclusief volledig gekopieerd cd-boekje (en de sticker van de bib vakkundig weg-gephotoshopt). Kwestie dat ik toch, in afwachting van the real deal, een fysiek exemplaar in huis zou hebben. Ik had dat uiteraard ook zelf kunnen doen, maar het is het gebaar dat telt! Lieverds zijn het, niet normaal! En zo komt het dat de laatste weken, ‘Dag Allemaal’ zo goed als elke dag de soundtrack is van mijn ritje huiswaarts na het werk. ‘Alsaska’, ‘Al Mijn Oude Vriendinnen’, ‘Motorolie, Kaas & Frikandellen’, ‘De Oude Leraar Duits’, ‘Rudy’, ‘Dertigers’, ‘Pak Me’, maar vooral mijn persoonlijke favoriet: het heerlijk melodieus meezingbare ‘Door De Voorruit’! Ik moet er dringend werk van maken om al deze nummers eens op YouTube te zwieren, want slechts twee tracks van op die plaat zijn daar tot op heden terug te vinden. In afwachting daarvan doen we het met deze classic openingstrack!

Heil Hugo!

Hugo Matthysen - Alaska