Bonnes Coronacarrousel afl. 3: Zjef Vanuytsel

Niet alles was kommer en kwel in dit coronajaar. Zo zal dit verder wel volledig lamlendige jaar voor mij persoonlijk geboekstaafd worden als het jaar waarin ik eindelijk een eigen huis kon kopen. Na omzwervingen via Gent en Lauwe kwam ik terug thuis in mijn heimat Wevelgem. Reeds ettelijke jaren was ik voorzichtjes op zoek om een eigen stek op de kop te kunnen tikken, maar daar was het plots: de match made in heaven: een huis in Wevelgem, binnen mijn budget, niet te groot én geen werk meer aan. Vooral dat laatste was nogal van belang gezien ik gezegend ben met twee linkerhanden en die voorwaarde zorgde er normaal voor dat elk huis net niet binnen mijn budget viel. En zo gaat 2021 mijn persoonlijke geschiedenis in als het jaar waarin ik kleingrondbezitter werd.

Een verhuis gaat altijd gepaard met het oprakelen of komaf maken met spullen uit je verleden. Doorgaans kan ik nogal makkelijk afscheid nemen van spullen en sjees ik er vlotjes mee richting recyclagepark, of laat ik zoals nu enkele vrienden snuisteren in de spullen die ik anders horizontaal zou klasseren in een daarvoor voorziene container. Altijd beter dat er iemand nog iets mee is dan zomaar achteloos weg te gooien.

Maar tijdens een verhuis komen er ook items terug boven water die je al lang niet meer gezien of gebruikt hebt, maar waar je toch geen afscheid van kan nemen, al dan niet ingegeven door nostalgische gevoelens. Zo botste ik deze keer op een doos met papieren en magazines. Een doos die ik al vier verhuisbeurten op automatische piloot meezeulde, maar nooit echt aan een inhoudelijke kwaliteitscontrole onderwierp. Tot nu. Tussen een hoop Humo’s en P-Magazines die per direct op het trottoir zouden belanden bij de eerstvolgende ophaalronde van papier en karton, bevond zich in een witte A3-enveloppe een grote foto van mijn allereerste liefje en mezelf. Ik wist uiteraard dat die foto nog bestond, maar in de loop der jaren verloor ik die logischerwijs wat uit het oog. De foto dateert dan ook van twintig jaar geleden en beide protagonisten op de foto hebben ondertussen al een heel uiteenlopend levensparcours achter de kiezen. Maar toen ik de foto uit de enveloppe haalde, overviel me toch een waas van nostalgie én een prangend dilemma: wat doe ik met die foto? Hem weggooien, dat kon ik niet. Waarom zou ik ook? Ik hoef momenteel aan niemand verantwoording af te leggen voor spullen die ik bijhoud. En zelfs al zou dat later wel het geval zijn, dan nog zou ik de foto niet wegdoen. Het is een tijdsdocument uit een lang vervlogen mooie tijd. Daar ontdoe je je niet zomaar van. Maar het is nu ook niet dat je die foto ergens aan de muur kan hangen of een mooi plekje kan geven in je nieuwe interieur. Een vrijgezel die een foto van zichzelf met een ex-liefje uithangt: hoe zielig zou dat niet ogen? Zelfs al dweep je niet meer met die persoon, toch is het not done. En wat als er ooit een nieuwe love interest je huis binnenkomt en die foto ziet hangen? Die maakt ook vlugger rechtsomkeert dan dat ze je als een bronstige hinde de kortste weg tot je bedsponde vraagt. Nee, de foto ophangen: dat dus ook zeker niet. En zodoende belandde de foto terug in zijn originele A3-enveloppe om voorlopig in de berging gestald te worden. Toch ook een beetje een zonde.

De foto nam me even terug naar die fijne periode rond de eeuwwisseling en aan de fijne – en uiteraard ook minder fijne – tijden die we hadden beleefd. Op muzikaal vlak kwamen we alvast goed overeen. Zo hielden we beiden van alternatieve rock en Indie zoals The Smiths. Hield ik van Punk en zij van Metal zoals de straight-edgers van Calibre. Verfoeiden we beide alles van de band Nickleback die toen helaas overal te horen was. Hopten we samen op de rhymes van Def P. van Osdorp Posse. Maar luisterden we samen ook vaak naar de zachtgevooisde kleinkunstenaar Zjef Vanuytsel. Tussen Antwerpen en Rotterdam (of Tussen Wevelgem En Boezinge in ons geval) werd toen ook zowat ons nummer. Of toch zoals ik het me herinner. Misschien antwoordt zij wel helemaal anders mocht die vraag haar gesteld worden. We waren het indertijd ook niet altijd roerend eens, dus het zou zomaar kunnen.

Het terug opdiepen van de foto deed me teruggrijpen naar de platen van Zjef Vanuytsel in mijn collectie. De Zanger-Architect die zes jaar geleden richting eeuwige jachtvelden trok, is vooral bekend van zijn onvolprezen debuutplaat De Zotte Morgen. En helemaal terecht! Maar de geboren Kempenaar pende op zijn vier volgende langspelers toch ook nog een schare topsongs bijeen waar menig songwriter enkel kwijlend van ontzag kan naar luisteren. Neem er maar even ‘Zal Je Dan Nog Voor Me Zorgen’, ‘Toch Is Ze Zo Lief’, ‘Er Is Geen Weg terug’, ‘Lusi’, ‘Soms Wanneer Jij Er Niet Bent’, ‘Ik Heb Meer Nodig Dan Jou’, ‘Laat Alleen Mijn Goede Vrienden Over’, ‘Als Je Zomaar Weg Zou Gaan’, ‘De Massa’ … bij. Het succes van zijn debuutplaat kon hij helaas niet evenaren met deze opvolgers, maar zijn oeuvre mag je zeker niet enkel herleiden tot die ene plaat. De Zjef was al sinds mijn jonge jaren een grote held, dus daar was ik ooit al achter gekomen. Maar door het terugvinden van die foto, werd ik toch nog eens op de feiten gedrukt. Waarvoor dank, Lore.

Zjef Vanuytsel - Tussen Antwerpen en Rotterdam