Bonnes Coronacarrousel afl. 2: Bad Religion – The Empire Strikes First

Een jaar ver zijn we, in deze coronapandemie. Hoewel het voor zowat elke sector harde tijden waren/zijn, was het toch vooral een regelrecht rampjaar voor liefhebbers van bruine kroegen, live concerten of festivals zoals mezelf. Gedaan met het dagelijks tooggefilosofeer na enkele Chimay Triples van het vat, geen DJ-sets op Dranouter Festival of Het Schippersweekend, geen stofferige weekendjes op Cactus Festival of Best Kept Secret en geen live deuntjes van o.a. Adam Green of Stake in gezellige, kleine concertzaaltjes.

Nee, het werd Het Jaar Van De Livestream. Het is uiteraard beter dan niets, maar eerlijk: het is niet iets waar ik warm van word. De chemie van echte liveconcerten gaat volledig verloren. Het is alsof je Sas Pils voorgeschoteld krijgt terwijl je normaal St-Bernardus Abt 12 gewend bent. Want vergis u niet. Hoewel muziek uiteraard dient om uw gehoorgangen te plezieren: live muziek wil, néé, moét je voelen. Het gevoel van de muziek die zich als een warme zwachtel om je heen drapeert. Een dreunend basgeluid dat je ingewanden dooreen klutst. Het kippenvel bij enig mooie deuntjes… Muziek doet wat met je oren, maar ook met je lijf. Vandaar dat ik niet sta te springen voor het kale, vlakke gedoe van livestreams en al zeker niet achterover leunend in mijn fauteuil en een met olijventapenade volgestouwd toastje in de hand... Nee, ik wil pijnlijke voeten van het lange rechtstaan, erbarmelijk getapte fletse pintjes, de zilte lijfgeur van de omstaanders, het eeuwige getwijfel of je nu wel of niet nog je jas naar de vestiaire brengt om hem uiteindelijk aan te houden en je dit dan, eens het concert begonnen is, keihard beklagen. De échte muziekbeleving, quoi!

Toch was er dit jaar één livestreamsessie waar ik reikhalzend naar uit keek. Éentje die wel met stip in mijn agenda aangeduid stond. Vier maal dan nog wel! Mijn favoriete band Bad Religion blies dit jaar 40 kaarsjes uit en vierde dit met vier live stream shows, mooi gebundeld per decennium waarin ze actief waren. Misschien een kleine introductie voor wie hen niet zou kennen: Bad Religion is een Amerikaanse punkband die vooral bekend is door zijn kritische teksten omtrent (u raadde het al) religie, politiek, sociologie of sociale ongelijkheid, dit op een bedje van harmonieuze backing vocals.

Als megafan heb ik uiteraard de volledige 17-delige discografie van de band in mijn bezit. Maar zoals dat gaat, zelfs bij favoriete bands, zitten daar soms albums tussen die je in al die jaren stiefmoederlijk behandeld hebt, en andere die zoals dat heet letterlijk grijsgedraaid zijn.

Mijn ultieme Bad Religion albums kwamen uit in de periode midden ’80 tot midden ’90. De albums vanaf de jaren 2000 konden mij net iets minder boeien, dus drong zich een grondige voorbereiding aan de laatste twee livestreams op, kwestie dat ik als zelfverklaarde megafan toch niet twee keer een vol uur naar een set zat te kijken waarvan ik de helft van de nummers niet meer kende.

Zo haalde ik ook The Empire Strikes First uit 2004 uit het bovenste schap van mijn vakkundig waterpas aan de muur van mijn nieuwe huis gehangen metalen cd-rek. En plots waande ik me terug de jongen wiens wereld medio jaren ’90 open ging als een Edelweis op een zonnige Alpenflank, bij de eerste luisterbeurten naar Bad Religion. Reeds bij de ouverture en openingstrack van TESF (zoals nerdy fans het album afkorten) dacht ik meteen: waarom heb ik deze schijf al die jaren achteloos links laten liggen? Het album belandde op repeat in de wagen, werd de soundtrack tijdens het afwassen of schalde uit de boxen als ik in de douche stond. Mijn buren zullen zich rond die periode afgevraagd hebben hoe vaak een persoon zich kan wassen op een dag.

Bad Religion leent zich dan ook perfect voor een rondje meekwelen, dus dat deed ondertekende dan ook. Sinister Rouge, Social Suicide, Atheist Peace, Let Them Eat War,… maar vooral: God’s Love. Een nummer dat nog ergens heel ver weg in de krochten mijns geheugens gepropt zat, maar dankzij mijn voorbeschouwing aan de 4 Decades Livestreams meteen opgerakeld en een plaatsje gegeven in de bovenste regionen van mijn favoriete Bad Religion schijven.

Enige smet op dit verhaal: God’s Love werd door Bad Religion schromelijk over het hoofd gezien en werd dus niet opgenomen in hun 2000-2010 setlist. Nu, dat kon de pret bij mij en mijn twee punkkompanen hier in huis niet drukken. Een avondklok om 24 uur als de livestream pas om 23 uur Greenwich Mean Time online gaat, was voor hen net wel iets minder ideaal. De laatste nummers van de set dienden ze telkens in allerijl aan zich voorbij te laten gaan, teneinde tijdig terug thuis te zijn en aldaar, uiteraard, gewoon terug een plaat van Bad Religion op te zetten.

Punk’s not dead!

Bad Religion - God's Love (Live)